"De passie voor hardlopen die ik deelde met mijn broertje, gebruik ik nu om geld in te zamelen voor onderzoek."

Na het overlijden van zijn broertje en vader voelt Marco (51) zich geroepen om iets te doen wat het verschil kan maken.

“In 2012 verloor ik mijn vader aan een hersentumor. De diagnose werd gesteld op 18 augustus, vijf weken later overleed hij. Deze gebeurtenis is de reden dat ik ben gaan hardlopen. Na zijn overlijden kwam ik in een burn-out terecht. Mijn broertje was er voor me en hij heeft er mede voor gezorgd dat ik ook na mijn burn-out ben blijven lopen.
In 2017 werd er bij mijn broertje slokdarmkanker geconstateerd. Een zeer onzekere tijd brak aan. Ik voelde me zo machteloos om alleen maar toe te kunnen kijken en niets meer te kunnen doen dan er voor hem te zijn en te steunen waar ik dat kon. Ik weet dat dat in zo’n situatie genoeg is, maar het voelt zo machteloos.”


Onverwacht einde
“Na mijn 2e marathon in 2018 wilde ik na aanleiding van de gebeurtenissen rondom de ziekte van mijn broertje meedoen aan de Alpe d ‘HuZes in 2019. Een vervelende peesblessure gooide roet in het eten en mijn plannen moesten in de ijskast. Alles heeft een reden want achteraf had ik niet mee kunnen gaan naar de Alpe. In de week van de klim overleed mijn broertje op 48-jarige leeftijd. Ondanks dat je er in je achterhoofd  steeds rekening mee houdt dat dit de afloop kan zijn, kwam het moment dat het einde naderde toch nog onverwacht. Mijn broertje kon niet anders dan toegeven aan wat hem overkwam. Opgeven was geen optie maar het was klaar, hoe triest ook.
Van nature ben ik een optimistisch persoon en zal ik iets negatiefs altijd proberen om te buigen naar iets positiefs. Daarom wilde ik hier iets mee doen. Ik besloot om in 2020 weer een marathon te lopen. Toen ik Ren tegen kanker tegenkwam tijdens mijn voorbereidingen bedacht ik me geen moment. In Rotterdam loop ik voor KWF! De passie voor hardlopen die ik deelde met mijn broertje, gebruik ik nu om geld in te zamelen voor onderzoek.

Toekijken aan de zijlijn
De NN Marathon Rotterdam wordt mijn 3e marathon. Ik draag deze in het bijzonder op aan mijn broertje, mijn vader en aan al die helden en heldinnen die hun dappere strijd voeren. Ik wil niet aan de zijlijn toekijken zoals ik toe heb moeten kijken hoe mijn broertje zijn vaak eenzame strijd moest strijden. Ik voel me geroepen iets te doen wat het verschil kan maken, hoe klein dat misschien ook is. Tijdens het hele ziekteproces van mijn broertje heb ik het als verschrikkelijk ervaren om toe te moeten kijken hoe een mooi mens langzaam van ons afgenomen werd.
Nu is het mijn beurt om terug te slaan, mijn broertje krijg ik er niet mee terug maar ook al kan ik maar een heel klein steentje bijdragen aan onderzoek naar verschrikkelijke ziekte, al kan ik met mijn bijdrage net dat verschil maken voor, al is het 1 persoon, tussen leven en dood is mijn missie geslaagd. Het is super tof om te zien hoeveel mensen een dergelijk initiatief een warm hart toedragen binnen mijn eigen netwerk. Louter positieve reacties en bijval waar ik soms erg verlegen van wordt maar enorm veel energie van krijg.”

Steun Marco     Ren ook tegen kanker