Alice Bastiaans

Bijna twee jaar geleden stond mijn leven plotseling compleet stil. Ik werd van de één op de andere dag geconfronteerd met leven en dood. Ziekte van Hodgkin, lymfeklierkanker. 

Dankzij fantastische medische zorg, van een oplettende huisarts, een bataljon aan medici tot liters giftige cocktails, ben ik er nog.  Ik ben, voor zover ik weet, goed uit de strijd gekomen. En dat wil ik voor iedereen! 

Er kan niet genoeg geld opgehaald worden om kanker de wereld uit te helpen. Kanker is overal en treft 1:2 mensen. We krijgen er helaas allemaal mee te maken. Direct of indirect. En geloof me, het is een vreselijke klote ziekte! 

Het is nogal wat. De ene dag voel je je jong en gezond, de volgende dag blijk je doodziek te zijn. Gelukkig was ik er nog net op tijd bij, het was een kwestie van dagen....

daarna volgde een vreselijk half jaar. De behandeling. Dit heb ik mogen compenseren met een geweldige tijd in Oostenrijk. 

Nu bijna 2 jaar verder. De tijd gaat zo snel! Ondanks dat ik twee jaar verder ben, en een jaar kankervrij, zal ik de ziekte altijd met mij meedragen. 

Je ziet niets aan mij. Ik heb een kort pittig kapsel (zoals mij voortdurend wordt gezegd 🤔), maar dat is inmiddels een keuze. Afgezien van mijn nieuwe coupe, waar ik heel blij mee ben, heb ik niets overgehouden aan de kanker. Nou ja, bijna niets. 

Het afgelopen jaar ben ik fysiek weer volledig hersteld (en daarmee prijs ik mezelf heel gelukkig!), maar mentaal kan het soms best lastig zijn. Ook nu nog. Je moet leren leven met een lichaam dat je niet langer vertrouwt. Een proces dat niemand aan de buitenkant ziet, maar van binnen in meer of mindere mate aanwezig kan zijn. Kanker is een stille sluipmoordenaar en houdt mij van tijd tot tijd nog altijd in zijn greep (en dan mag ik zeker niet klagen). 

Een leven met en ná kanker wens ik echt niemand toe. En om die reden gaan we weer rennen. Deze keer wordt de lat iets hoger gelegd: de Halve Marathon. In het bruisende Eindhoven. Samen met mijn lieve jeugdvriendin terug naar onze tienerroots.  Knallend i.p.v. lallend over het Stratumseind waarna we zullen finishen bij het voormalige Dorint Hotel, nu Pullman Cocagne (vroeger was dit andersom, eerst werken in het Dorint om vervolgens onze centen uit te geven op Stratumseind). 

Ik ren, samen met Jolande, tegen kanker tijdens de Halve Marathon van Eindhoven. Wil jij me sponsoren? Daarmee zorgen we samen met KWF voor een beter leven met en ná kanker. 

Samen kunnen we het verschil maken. Tegen kanker. Voor het leven. Help je mee?

Super bedankt! Voor de steun en vooral ook de motivatie. 

Liefs,

Alice