Chiara Ferreira

Ongeveer tien jaar geleden deed ik voor het eerst mee aan de Tilburg Ten Miles. Ik had enigszins getraind, maar vlak voor de wedstrijd kreeg ik griep. Nog verkouden stond ik toch aan de start.

Om te zeggen dat ik de Ten Miles heb gelopen, is misschien wat enthousiast uitgedrukt. Ik heb grote stukken gewandeld en ben uiteindelijk letterlijk over de finish gelopen. Tegen de tijd dat ik binnenkwam, werden op sommige plekken de hekken al opgeruimd. 😅

Ik was kapot en mijn conclusie was duidelijk:

Dit doe ik nooit meer.

Maar voor mama maak ik een uitzondering.

In 2022 werd bij mijn moeder bij toeval triple-negatieve borstkanker ontdekt, een agressieve vorm van borstkanker. Ze ging alle behandelingen aan die mogelijk waren. De eerste controles waren goed en een jaar lang leek de kanker weg te zijn.

Maar toen kwam de kanker terug. Ze werd opnieuw geopereerd en een half jaar later volgde weer een recidief.

Iedere keer is er hoop en iedere keer komt zo'n nieuwe klap keihard aan. Toch heeft mijn moeder haar grenzen steeds opnieuw verlegd. Na haar eerste chemo zei ook zij: dit doe ik nooit meer. Maar keer op keer vond ze de kracht om toch weer door te gaan. Om tijd te winnen en nog te kunnen genieten van het leven en van de mensen om haar heen.

Uiteindelijk heeft mijn moeder besloten om niet verder levensverlengend te behandelen, zodat ze de tijd die haar nog gegeven is zo goed en waardevol mogelijk kan besteden.

Voor ons als dochters was die keuze moeilijk om te accepteren. Niet omdat we haar keuze niet begrijpen of er niet achter staan, maar omdat we haar natuurlijk het liefst nog heel lang bij ons willen houden. We weten hoeveel ze heeft doorstaan en staan volledig achter haar. We willen vooral dat de tijd die er nog is, van haar is: op haar manier en met de mensen van wie ze houdt.

Samen hebben we inmiddels zelfs haar uitvaart grotendeels vormgegeven. Tegelijkertijd proberen we vooral te leven en herinneringen te maken zolang dat kan.

We reizen samen naar Stockholm en Inverness, gaan naar het strand en gaan dagjes weg. Maar we genieten net zo goed van de kleine momenten: gewoon samen zijn, praten en lachen. Momenten die vroeger misschien heel normaal leken, voelen nu extra waardevol.

Want kanker heb je niet alleen.

Het raakt niet alleen degene die ziek is, maar ook een heel gezin, familie, vrienden en iedereen die van die persoon houdt.

Daarom sta ik op 27 september opnieuw aan de start van de Tilburg Ten Miles. De afgelopen maanden train ik om straks die 16,1 kilometer te kunnen volbrengen.

Ik loop voor mijn moeder, maar ook voor alle andere mensen en families die met kanker te maken krijgen.

Er is nog steeds zoveel onderzoek nodig. Naar betere behandelingen, meer mogelijkheden, meer tijd en vooral meer kans op genezing. Zodat steeds meer mensen deze verschrikkelijke ziekte kunnen overleven en meer families hun dierbaren langer bij zich mogen houden.

Daarom vraag ik jullie om mij te steunen. Iedere donatie, groot of klein, helpt.

Mijn moeder heeft mij laten zien wat het betekent om je grenzen steeds opnieuw te verleggen. Maar ook dat kracht niet alleen betekent dat je altijd maar door moet vechten. Soms zit kracht ook in het maken van een ontzettend moeilijke keuze en vervolgens heel bewust kiezen voor wat écht belangrijk is.

Tien jaar geleden kwam ik met moeite over de finish en zei ik: dit doe ik nooit meer.

Dit jaar sta ik er weer.

Maar deze keer loop ik niet voor mezelf.

Deze loop ik voor jou, mama. ❤️