Eline R

“En nu?”, vroeg ik. “Nou, gewoon je leven weer oppakken”, zei mijn oncoloog. Dé zin waar je al die tijd op hebt gehoopt. Naar hebt uitgekeken. Wat al die tijd ook als houvast heeft gediend. Als ik klaar ben met alle chemokuren en immunotherapie en alle kanker hopelijk weg is, dan kan ik gewoon weer verder gaan waar ik was gebleven.

Aan het begin van het behandeltraject kreeg ik de waarschuwing dat het vergelijkbaar zou zijn met het lopen van een marathon. Thank God deed het levensreddende gif zijn werk. Op de scans zijn inmiddels geen kankercellen meer te zien. Maar al die kuren vormen ook een aanslag op je lijf en je geest. Je levert enorm in op wat je had. En als dan ineens het moment daar is, blijkt dat ‘gewoon oppakken’ nog helemaal niet zo eenvoudig.

Mijn focus nu is werken aan mijn fysieke en mentale spierkracht. Weer terugkrijgen wat ik heb ingeleverd. Of als het even kan: uiteindelijk fitter worden na de kanker dan daarvoor! Maar ik wil ook graag iets zinvol doen. Verschil maken voor anderen die ook te maken krijgen met kanker. 

Ik had het geluk om een vorm van kanker te hebben waar relatief veel onderzoek naar is gedaan. Sterker nog, tijdens mijn behandelingen mocht ik zelfs onderdeel zijn van een nieuw onderzoek. Niet iedereen heeft datzelfde geluk. Dus elke euro aan meer onderzoek naar kanker, effectieve behandelingen, maar vooral het voorkomen ervan is goed besteed.

Als een nieuwe stip op de horizon wil ik proberen half juni tijdens de Weerwater Run de vijf kilometer te rennen/lopen. Ik moet van ver komen, maar die 'marathon' tijdens de behandelingen is mij ook gelukt. Deze uitdaging wil ik met een zelfde soort strijdlust aan gaan. Bovendien is uiteindelijk de weg er naar toe belangrijker dan het doel zelf. Elke fysieke en mentale stap voorwaarts is er één! 

Daarom kan ik jouw support heel goed gebruiken! Wil je mij helpen? Doneer dan via deze pagina aan KWF. Alvast ontzettend bedankt!