Glayness Wolff

In de bloei van je leven,

eindelijk een beetje rust,

een moment waarop alles

even op zijn plek leek te vallen.

Een onschuldige bobbel, dacht men eerst,

iets kleins, iets dat wel mee zou vallen.

Maar het bleek groter dan gedacht.

En toen dat nieuws…

hartverscheurend,

als een klap die alles stil laat worden.

Mijn hart huilt,

want opnieuw staat een vriendin

voor die zware strijd.

En toch zie ik je,

elke dag weer,

met een kracht die groter is dan angst.

Met moed die niet wankelt,

zelfs wanneer de weg zwaar is.

Ik bewonder je.

Meer dan woorden kunnen zeggen.

Vanaf de zijlijn kan ik maar tot op zekere hoogte,

slechts een stukje met je meelopen

in gedachten en in gevoel.

Maar weet dit:

Ik ren voor jou.

Voor jouw kracht.

Voor jouw strijd.

Ik ren voor jou,

voor jou ren ik mee.

D. E❤️

Voor Jou Ren Ik Mee

Veertien jaar geleden verloor jij de strijd,

een strijd die je voerde met meer kracht

dan woorden ooit kunnen dragen.

En toch…

voelt het soms alsof de tijd daar

even is blijven staan.

Veertien jaar later rijd ik nog steeds langs,

met diezelfde gedachte die zachtjes opkomt:

misschien even naar binnen,

een koffie,

een praatje,

zoals vroeger.

Die dagen dat ik bij je was,

om je te steunen,

om stil naast je te zitten

of samen te lachen wanneer het nog kon—

het was het minste wat ik kon doen.

Maar jou zien vechten,

jou zien hopen,

en uiteindelijk jou zien verliezen…

dat is een pijn

die stil blijft bestaan.

Toch draag ik je met me mee,

in elke stap die ik zet,

in elke adem tijdens een lange run.

En als mijn benen zwaar worden

en de weg eindeloos lijkt,

dan denk ik aan jou.

Want voor jou,

ja, voor jou

ren ik mee.

K. P❤️