Rafay Werleman

Hoi allemaal,

Dit bericht vind ik eigenlijk best spannend om te schrijven. Ik heb altijd alles graag zelf willen oplossen, maar ik begin te leren dat om hulp vragen geen zwakte is, maar juist een kracht.

Het afgelopen halfjaar heb ik het roer volledig omgegooid om de beste versie van mezelf te worden. Ik heb alcohol en roken achter me gelaten. Niet omdat ik moest, maar omdat ik wilde kiezen voor een gezonder leven zowel fysiek als mentaal. Die focus heb ik nu harder dan ooit nodig, want ik heb een groot doel gesteld: dit jaar wil ik de Marathon van Amsterdam voor het KWF rennen.

Dit is voor mij geen "leuke sportieve uitdaging". Dit is persoonlijk.

Toen ik 9 jaar oud was, verloor ik mijn vader aan kanker. Als kind begrijp je niet volledig wat er gebeurt; je gaat gewoon door. Je wordt ouder en je denkt dat je het een plekje hebt gegeven. Maar de laatste tijd merk ik hoeveel impact dat verlies nog steeds heeft. Ik heb het gemis jarenlang verstopt achter een muur, maar ik heb besloten die muur nu steen voor steen af te breken.

Ik mis hem bij de grote mijlpalen, maar misschien nog wel meer bij de kleine dingen. Even iets stoms vragen, even overleggen. Dat gemis gaat nooit echt weg.

Met deze marathon wil ik iets doen wat ik als jongetje van negen niet kon: een vuist maken. Ik ren voor die kleine jongen van toen, en ik ren voor de toekomst. Hoe klein mijn aandeel ook is, ik hoop dat ik kan helpen om onderzoek mogelijk te maken, zodat hopelijk ooit niemand meer iemand hieraan hoeft te verliezen ❤️🙏🏻.

Het voelt kwetsbaar om dit te delen en om hulp te vragen. Maar als je een klein bedrag kunt missen voor KWF, dan betekent dat de wereld voor mij. Niet alleen voor het doel, maar ook omdat het voelt alsof ik die 42 kilometer niet alleen hoef af te leggen.

Dank je wel voor je steun en voor het lezen van mijn verhaal. 🤍