Romee Barnier

Bijna….

Nog €80 te gaan – bijna aan de finish

Toen ik begon aan dit avontuur, had ik nooit durven dromen dat ik hier zou staan.

Dat zoveel mensen zouden meeleven, delen, doneren en me een duwtje in de rug zouden geven. En toch is het gebeurd: €670 opgehaald.

Ik ben enorm trots. En vooral: dankbaar.

Maar… ik ben er nog niet helemaal.

Waarom ik dit doe

In 2021 verloren we mijn oma aan alvleesklierkanker.

Een ziekte die vaak pas wordt ontdekt als het al te laat is. Haar diagnose kwam midden in de coronaperiode, waarin afstand houden ineens letterlijk betekende dat we haar niet konden vasthouden zoals we wilden.

Die machteloosheid — niets kunnen doen — draag ik nog steeds bij me.

En juist daarom besloot ik: ik ga iets dóén.

Ik loop de halve marathon van Amsterdam voor haar.

Voor mijn oma.

En voor iedereen die met kanker te maken krijgt.

Bijna daar

Van mijn doel van €750 ontbreekt nu nog €80.

Dat voelt dichtbij. En dat ís het ook.

Misschien is het:

• 8 mensen die €10 doneren
• of 4 mensen die €20 kunnen missen
• of één iemand die zegt: “ik help je over de finish”

Elke euro gaat rechtstreeks naar KWF, voor onderzoek dat levens kan redden.

🧡 Wil jij me helpen de finish te halen?

Voor mijn oma.

Voor onderzoek.

Voor hoop.

Dankjewel. Echt.

Dit draag ik voor altijd met me mee.

Trots, dankbaar maar nog niet klaar

Trots, dankbaar en nog niet klaar

Toen ik begon aan dit avontuur had ik één duidelijk doel: iets doen wat groter is dan mezelf. Mezelf fysiek uitdagen, maar vooral geld ophalen voor KWF Kankerbestrijding.

Dat ik nu al €546 heb mogen ophalen, vervult me met trots. En misschien nog wel meer: met dankbaarheid.

Elke donatie, groot of klein, staat voor iemand die bewust heeft besloten om mee te doen. Om niet weg te kijken, maar bij te dragen aan onderzoek, betere behandelingen en hoop. Dat raakt me, elke keer weer.

Waarom ik dit doe

Deze actie is niet zomaar een sportieve uitdaging. Ik loop een halve marathon, maar voor mij betekent deze run veel meer dan 21,1 kilometer. Ik loop omdat ik mijn oma ben verloren aan kanker.

Het was 2020. Mijn opa was net overleden toen corona uitbrak. Een tijd die we ons allemaal herinneren: onzekerheid, angst en strenge maatregelen. Scholen gingen dicht, de horeca sloot en we mochten niet meer bij elkaar op bezoek. Een lockdown — ieder met z’n eigen herinneringen en gevoelens.

Mijn oma had last van haar rug en andere kwaaltjes. Wij dachten dat dit kwam doordat de stress eruit moest; ze had net haar man verloren. Uiteindelijk ging ze toch naar de dokter en werden er scans gemaakt.

Toen kreeg ik dat telefoontje, midden op een werkdag:

“Romee, ga even zitten. Oma heeft kanker en het ziet er niet goed uit.”

De diagnose was alvleesklierkanker. Een levensverwachting van nog slechts negen maanden. Mijn wereld stortte in. En dat alles in de coronaperiode, waarin we haar niet konden knuffelen zoals we wilden.

De behandelingen werden gestart en de chemotherapie begon. Al snel bleek dat er uitzaaiingen waren; alvleesklierkanker wordt helaas vaak pas ontdekt als het al te laat is. Begin 2021 ging mijn oma naar een hospice, na een tijd bij haar zus te hebben gewoond. Daar moest ze eerst een week in quarantaine. Die week heeft ze niet gehaald. Mijn oma is overleden op 21 januari 2021.

Ik ren voor haar.

Ik ren voor KWF, omdat 1 op de 2 mensen te maken krijgt met kanker.

En omdat onderzoek hard nodig is — om eerder te kunnen diagnosticeren, beter te behandelen en mensen meer tijd te geven.

Ik ben ongelooflijk trots op wat er al is opgehaald: €546. Maar ik ben er nog niet. Mijn tussendoel is €750, en daarvoor mis ik nog €204. Juist dat laatste stuk is spannend, maar ook belangrijk.

Elke bijdrage, hoe klein ook, helpt om van dit persoonlijke verlies iets te maken dat verder reikt dan mijn eigen verhaal.

Dankjewel aan iedereen die al heeft gedoneerd, gedeeld of gesteund.

Wat begon met verlies, kan samen uitgroeien tot hoop.

Nu kan ik niet meer terug…

Vorig jaar stond ik aan de zijlijn van de marathon een bekende toe te juichen. Toen nog voornamelijk met de gedachte van “ha, als je dit doet, dan spoor je echt niet.” Maar iets is er veranderd die dag. Mijn nichtje liep de halve marathon voor het KWF en ik hoorde mezelf zeggen: “volgend jaar lopen we hem samen”. Hoe vet zou het zijn als ik, die toen fysiek nog niet eens een kilometer kon rennen, zo’n uitdaging zou aankunnen. Met nog 300 dagen te gaan is mijn doel vooral de halve marathon uitlopen onder de 3 uur, but who knows what the future will bring ;-)