Teddie Middendorp

Het leven is onvoorspelbaar. Dat is misschien wel de belangrijkste les die ik de afgelopen twee jaar heb geleerd.

Op vrijdag de 13e in 2024 kreeg mijn lieve mama te horen dat ze borstkanker had, met uitzaaiingen naar haar lymfeklieren. Na bijna anderhalf jaar vol heftige behandelingen, operaties, onzekerheid en verdriet kregen we op kerstavond in 2025 eindelijk het nieuws waar we zo lang op hadden gehoopt: de kanker was 'weg'. Hoe blij en opgelucht we toen als gezin waren, is niet in woorden te beschrijven.

Eindelijk konden we ons leven weer een beetje oppakken. Niet meteen in het oude tempo, want de nasleep van zo'n intensief traject duurt lang. Maar langzaam kwam er weer ruimte om vooruit te kijken, plannen te maken en te genieten van de kleine dingen. Na negen maanden durfden we zelfs weer een vakantie met het gezin te plannen. We kregen weer vertrouwen in de toekomst.

Helaas bleef ons ook in die periode veel verdriet niet bespaard. In juni 2026 kregen we te horen dat mijn lieve opa kanker had. Binnen twee weken moesten we al afscheid van hem nemen. Zo snel kan het dus gaan. We waren nog volop bezig met het verwerken van dit verlies toen een paar maanden later opnieuw het verschrikkelijke nieuws over mijn moeder volgde. Toen bleek opnieuw hoe onvoorspelbaar het leven kan zijn.

Afgelopen oktober stond onze wereld opnieuw volledig op zijn kop. Op 16 oktober kregen we te horen dat de kanker was teruggekomen. Twee weken later, op 30 oktober, volgde het nieuws dat ons leven voorgoed veranderde: mijn moeder is ongeneeslijk ziek. We weten niet hoeveel tijd we nog samen hebben.

Ik ben 23 jaar en op deze leeftijd wil je helemaal niet hoeven nadenken over een leven zonder je moeder. Ik wil haar nog zo lang bij me hebben. Om samen herinneringen te maken, haar om advies te vragen, mooie momenten te delen en haar bij alle belangrijke gebeurtenissen in mijn leven te hebben. Het idee dat dit misschien niet vanzelfsprekend is, doet ontzettend veel pijn.

Hardlopen is voor mij altijd al een manier geweest om mijn gedachten even uit te zetten. Maar juist de afgelopen jaren is het zoveel meer geworden. Een moment waarop ik mijn hoofd leeg kan maken, mijn verdriet en zorgen even kan loslaten en gewoon kan blijven rennen.

Ik heb altijd gezegd dat ik ooit één keer de marathon van Rotterdam wilde lopen. In 2027 zou dat eigenlijk niet mogelijk zijn, omdat ik samen met mijn vriend een wereldreis had gepland. Een droom waar we ontzettend naar uitkeken. Maar zoals ik aan het begin al schreef: het leven is onvoorspelbaar. Door het nieuws over mijn moeder hebben we besloten onze wereldreis opzij te zetten, zodat we zoveel mogelijk tijd met haar kunnen doorbrengen.

En zo ontstond er het idee om alsnog op 11 april 2027 de marathon van Rotterdam te gaan lopen. Niet alleen voor mezelf, maar vooral voor mijn lieve mama. 42,195 kilometer door Rotterdam, de stad waar mijn moeder geboren en opgegroeid is. Een marathon die voor mij meer betekent dan alleen het halen van de finish. 

Ik wil hiermee zoveel mogelijk geld ophalen voor KWF, zodat er meer onderzoek kan worden gedaan naar kanker en hopelijk steeds minder gezinnen hetzelfde verdriet hoeven mee te maken.

Wil jij mij steunen met een donatie? Elke bijdrage, groot of klein, betekent ontzettend veel voor mij. Met jullie steun en een hele hoop doorzettingsvermogen hoop ik op 11 april 2027 de finish te halen.

Voor mijn mama, opa en voor iedereen die met kanker te maken heeft ❤️