Thysja voor t Hekke

Zes jaar geleden kreeg mijn moeder tijdens een bevolkingsonderzoek te horen dat ze darmkanker had. Compleet verslagen waren wij. Hoezo uitgerekend zij? Maar achteraf zijn het altijd uitgerekend velen. Altijd uitgerekend te veel.

Vanaf dat moment was het zorgeloos leven plots voorbij. Alles komt in perspectief te staan en je probeert je er maar doorheen te vechten. De impact op mijn moeder was gigantisch. De angst was altijd aanwezig. Na anderhalf jaar zat ze in remissie. De angsten werden minder en mijn moeder kreeg weer hoop. Het loslaten kan je niet, maar het een plekje geven wel.

En toen kwam de laatste scan, na vier lange jaren. Bijna kankervrij dachten wij. En toen was het foute boel. De kanker was terug, uitgezaaid, niet meer te genezen. Die momenten vergeet je nooit meer. De telefoontjes met slecht nieuws. De tranen en de angst om elkaar weer helemaal opnieuw te verliezen.

Het is heel bijzonder hoe het daarna gaat. Eerst krijg je de hardste klap ooit: je bent ziek, erg ziek, je wordt niet meer beter. Daarna krijg je een fase van hoop: we hebben medicijnen, we kunnen het rekken. De eerste scans: het wordt minder, we hebben het in bedwang. Maar met al die hoop komt vervolgens een storm aan teleurstelling, pijn en keuzes. Want soms gaat je kwaliteit van leven achteruit, soms komen er complicaties en soms gaat het helemaal mis. Je had de pieken als het zijn werk deed en diepe dalen als het opeens ophield.

Het was een rollercoaster voor mijn moeder, maar ook voor ons als kinderen. Het is rouwen terwijl je geliefde nog leeft. We probeerden er het beste van te maken. Namen haar in huis, zorgden voor een leuke tijd. Mijn man en ik zijn halsoverkop nog getrouwd, want trouwen zonder mama deed ik niet. Een week voor de bruiloft was ze uitbehandeld. Er waren geen opties meer. Mijn moeder deed echt haar best om het te accepteren. Maar het leren leven met de dood heeft mijn moeder nooit gekund.
Ze had ook veel om achter te laten, vijf kinderen. Ze maakte zich zorgen over ons, over het verdriet en over het gemis. Ze wilde dat mijn broertje goed terechtkwam, in het huis kon blijven. We hebben geprobeerd haar angsten weg te nemen, haar tijd kostbaar te maken. Haar te laten leven.

Mijn moeder was een trotse vrouw, een mooie vrouw. "Ik word niet kaal Thysja, dat is het mij niet waard" was het eerste wat ze zei toen de kanker terug was. En ze heeft tot op het einde haar mooie haren gehouden, zoals ze wilde, zoals ze was. Ze hield van klussen en van terrasjes. Elke vrijdag liep ze op de markt in Amersfoort met haar kleine maltipoo. Ze hield van haar kleindochter en van haar kinderen. Ze hield van stappen en van jong zijn. Haar leeftijd noemen op verjaardagen vond ze minder. Bizar hoe dat gaat. Vroeger vond je 59 jaar oud, en nu was het opeens veel te jong. Mijn moeder was mijn hele wereld.

Ze was mijn beste vriendin, mijn eerste telefoontje bij een lang of kort verhaal. Haar verliezen was het ergste wat ik ooit heb meegemaakt. Op 21 oktober nam ze haar laatste adem. Gaf ik haar voor de laatste keer een kus en hield ik haar voor de laatste keer vast. Ze was klaar met vechten. En terecht, want dat deed ze al veel te lang. Met haar kinderen erachteraan werd ze opgehaald uit de hospice. Nog nooit was mijn hart zo gebroken. Nog nooit heb ik mij zo eenzaam gevoeld als toen zij er niet meer was.

Daarom loop ik 10 km bij de Tilburg Ten Miles. Die loop ik voor mijn moeder. Die loop ik voor alle kinderen die te vroeg afscheid hebben moeten nemen van hun ouders. Die loop ik voor broers en zussen die elkaar moeten missen. Voor gezinnen die uit elkaar worden gerukt door deze verschrikkelijke ziekte. Die loop ik zodat ik een steentje bij kan dragen aan het onderzoek naar kanker. Zodat we in de toekomst minder eenzaamheid, rouw en verdriet hoeven te voelen.

Ik loop het niet alleen, maar samen met mijn man. Mijn steun en toeverlaat. De man die er altijd voor mij en mijn moeder was. Die aan de zijlijn stond als het nodig was en insprong bij hoge nood. De man die zijn schoonmoeder in huis nam en er een feestje van maakte als de sfeer om te snijden was. Samen lopen we voor jou, mama.