Wijnand van Beers

De mooiste bleek de zwaarste

Thursday 16th Apr 2026

Het zit er op. De mooiste is weer gelopen…

Alleen bleek de mooiste dit keer de zwaarste.

Laten we beginnen bij de voorbereiding. Die was al niet ideaal.

Al langere tijd kamp ik met problemen met mijn knie. Eind 2024 begon dat en na twee verschillende fysio’s te hebben bezocht leek dat onder controle. Maar gedurende het hele jaar bleef het terug komen.

Daardoor pas echt begin van 2026 begonnen met de voorbereidingen voor de marathon van Rotterdam.

Een van die voorbereidingen is het inschrijven bij een loopgroep om zo samen te kunnen opbouwen naar een mooi resultaat.

Al bleek al snel dat dit bij deze groep niet helemaal zou gaan lukken. Omdat het toch wel leuker is om samen te trainen besloten om toch bij deze groep te blijven.

Samen intervallen op de dinsdagavond en dan de rest volgens een schema waarmee ik mijn eerste marathon in 2022 gelopen heb.

De klachten in de knie die ik al langer had zijn weg maar daarvoor kwam een nieuwe blessure aan de knie voor in de plaats. Dit keer meer aan de zijkant/binnenkant van mijn knie. Soms ook de andere knie. In het begin was trainen nog wel te doen maar de klachten bleven terug komen.

En daar kwam nog een pijntje aan de rechterkant van mijn heup bij.

Om moedeloos van te worden.

Twee en een halve week voor de marathon dus toch maar weer even naar de fysio.

Niets aan de hand. Wel wat overbelast maar er was niets stuk of beschadigd gelukkig.

Lopen mocht gewoon en ook geen probleem voor de mooiste.

Al zou ik het tot de en zeker gedurende de marathon blijven voelen.

In ieder geval gelukkig groen licht om de marathon te gaan lopen. Want deze moet gewoon. Deze loop ik voor pa en ma, voor die medaille, voor het magazine met mijn eigen foto op de cover eind van de maand, voor de mensen die gedoneerd hebben voor het KWF, en dus ook voor KWF zelf. Maar vooral loop ik voor mezelf. Deze uitlopen is momenteel namelijk een enorme overwinning op mezelf.

Ik zit momenteel naast de genoemde blessures namelijk mentaal ook niet helemaal lekker in de wedstrijd.

Hierdoor gaat die afstand wel een uitdaging worden. Nog meer dan mijn eerdere marathons.

En wat ik door mijn blessures in de voorbereiding mis zijn de echt lange duurlopen.

De grootste afstand die ik heb gelopen is denk ik 24 kilometer. Wel regelmatig rond de 20 gekomen maar niet richting de 30 dus dit keer. En dat maakt onzeker.

Maar goed. Om eerder genoemde redenen wil, nee moet ik deze gewoon uitlopen.

Ik ga over het mentale deel hier niet te veel uitweiden. Mensen die het moeten weten weten ervan en dat is even genoeg. Maar dit zorgt voor veel spanning vooraf. De dagen voor de mooiste krijg ik al de kriebels. Rondlopend op de expo waar ik mijn startnummer af heb gehaald was nog leuk om te doen. Maar de avond voor de marathon beginnen de zenuwen wel toe te nemen. Slapen lukt nog aardig maar dan op de ochtend waarop ik van start zal gaan ben ik bijna in staat om thuis te blijven.

Na een zenuwachtige start van de dag ga ik rond 8:30u de deur uit. Op de fiets naar het station en met de metro richting Rotterdam. Spullen afgeven bij de stand op het Schouwburgplein en even mijn schoonzus opzoeken en spreken. Die staat hier vandaag met een team om later de lopers een welverdiende massage te geven als daar behoefte aan is. En daarna loop ik rustig richting de start.

In het startvak aangekomen heb ik nog bijna een uur voordat mijn startwave weg mag. De tijd dan maar doden door een paar keer de blaas te legen en door om me heen te kijken naar al die andere lopers.

Langzaam komt de start van de toplopers dichterbij. Voordat die op weg mogen zingt Berget Lewis You Never Walk Alone. 

Deze eer was altijd aan Lee Towers maar die is er na 2023 mee gestopt. De versie van Lee was altijd al mooi en emotioneel. Maar man. Deze van Berget mag er ook wezen. De tranen staan echt in mijn ogen. Ik kijk omhoog naar een strak blauwe lucht en laat alle emotie maar over me heen komen. Pffff…niet normaal zo mooi.

En dan is het tijd voor de toplopers om aan hun marathon te beginnen. Toch echt een apart idee dat als die gasten en meiden weer over de finish komen ik waarschijnlijk nog niet eens op de helft van mijn beproeving zal zijn.

De eerste startvakken gaan een voor een op weg en dan komt er beweging in het vak waar ik in sta.

Uiteindelijk duurt het nog best lang en start mijn vak, nummer vier, zo’n tien minuten te laat.

Maar dan is het zover en is het ook voor mij echt begonnen.

We starten onderaan de Erasmusbrug die we dan ook al snel op lopen. Echt weer rijen dik staan de mensen langs de route.

Wat meteen opvalt is dat ik geen last heb van mijn knie. Na mijn laatste rondje hardlopen afgelopen week voelde ik het nog heel duidelijk en dacht dan ook dat het tijdens de marathon geen pretje zou gaan worden. Maar ik heb echt nergens last van en dat blijkt ik de hele afstand ook niet echt te krijgen. Helaas later wel van mij andere blessure.

Maar het eerste stuk gaat alles nog prima. In een redelijk tempo van rond de 6:20 per kilometer zit ik er lekker in. Eerlijk gezegd wilde ik nog wat voorzichtiger van start maar ik kom steeds na even langzamer lopen toch telkens weer op dit tempo uit. Ik ken het gevaar van te snel starten maar al te goed. Toch lukt het me niet echt om langzamer aan te doen.

Ondanks het iets te snel van start gaan verlopen de eerste vijf kilometer lekker. Het viaduct bij de Kuip volgt en het Feyenoord stadion zelf loop ik voor de eerste keer voorbij. Later komen we hier via de andere kant door een nieuw stuk op de route weer terug. Maar eerst op naar de eerste drankpost. Ik neem goed water en groet een collega die hier met de scouting het water uitdeelt. Er volgen later nog drie collega’s maar deze collega is de laatste die me nog vrolijk ziet.

De menigte langs de route blijft groot en luid. Wat een aanmoedigingen weer overal. Geweldig. Dat helpt echt enorm.

Het lopen blijft nog goed gaan al blijf ik mij verbazen over mijn knie. Weken lang last en nu als een wonder voel ik vrijwel niets.

Natuurlijk ben ik daar blij om maar helaas ga ik de blessure in mijn heup wel steeds meer voelen.

Bij de tweede drankpost aangekomen, ergens rond de tien kilometer, ga ik dan ook voor het eerst even wandelen. Aan de ene kant om even goed te kunnen drinken. Maar zeker ook om de pijn te laten zakken.

En dat helpt. Ik kan daarna weer aardig goed doorlopen. Al komt de pijn weer redelijk snel terug. Het is geen heel erg stekende pijn. En ik was er al voor gewaarschuwd dat dit, of mijn knie, pijn konden gaan doen vandaag. Dus ondanks de pijn loop ik door.

Tot ergens rond de vijftien kilometer. We zijn inmiddels op het Havenspoorpad aangekomen. Een erg lang fietspad en daardoor vrij saai. Ondanks ook hier weer veel mensen langs de kant.

Hier voelt ik mijn heup steeds meer en meer en dus besluit ik ook nu weer even te gaan wandelen.

In mijn vorige marathon kwam dit punt pas later. Zo rond de halve marathon. Toen begon ik vanaf dat punt te wandelen om uiteindelijk zelfs helemaal te stoppen vlak voor de vierentwintigste kilometer.

Maar dat gaat me vandaag niet gebeuren. Ik moet en zal vandaag die finish halen.

Het stuk wat hierna volgt is zwaar. Ik wissel wandelen met hardlopen af en zo kom ik weer terug bij de Erasmusbrug.

Ik vraag me hier voor het eerst af of ik het echt nog wel ga doen. Het is nog de brug over en dan nog een een kilometer of veertien…

Nou ja, eerst die brug maar eens op. Eerlijk is eerlijk, dit doe ik weer wandelend. Om daarna weer hardlopend naar beneden te gaan.

Wat meteen opvalt is hoe Rotterdam vandaag achter de mooiste staat. Dit is natuurlijk al jaren lang zo. Maar doordat ik het zwaar heb valt het nog meer op dan anders. 

De mensen langs de route zien hoe zwaar ik het heb en roepen achter elkaar mijn naam. Echt dit is niet normaal zo mooi.

Steeds weet ik dan ook wel weer even wat te gaan hardlopen maar het stopt ook net zo vaak weer.

Ergens rond het achtentwintig kilometerpunt staat ineens weer een collega. Hij had gezegd daar te staan maar ergens had ik in mijn gedachten dat dat punt pas veel later zou komen.

Blij maar enigszins verrast kijk ik hem aan. Ik was net mijn waterflesje in mijn Camelbak aan het stoppen en aan het wandelen. Hij vraagt of ik door ga. En vol overtuiging zeg ik ja. Ja, het kan nog wel een uur of twee duren maar ik loop deze uit.

Nog geen tien meter verder staat aan de andere kant van de weg nog een collega. Die kijkt me wat verbaasd aan en vraagt wat ik aan het doen ben als hij me ziet wandelen. Ik maak een gebaar van dat het er niet meer in zit. Waarmee ik natuurlijk bedoel dat het wandelen is wat het is.

Ik loop door. Twijfel aan alle kanten. Maar toch ook zeker van mijn zaak dat ik dit ga volbrengen.

De Mariniersweg volgt. De Boezemstraat. Rijen dik staan er mensen. Aanmoedigingen waar je bijna doof van wordt.

Op naar de ronde om de Kralingse Plas. Hier is het altijd wat minder druk. Maar dat is ook wel weer even lekker. Hardlopen begint hier steeds meer wandelen te worden. Ik vraag me vanaf nu ook steeds vaker af of die marathon misschien dan toch niet mijn afstand is. Steeds meer gaat door mijn gedachten of dit dan mijn laatste gaat worden…

Dat besluit neem ik later dan wel weer. Nu op naar de Kralingse Plaslaan. Hier begint het weer rijen dik mensen te staan. En hier begint het steeds lastiger te worden. Zo rond de laatste zes kilometer lukt hardlopen niet eens meer. Wat conditie betreft ben ik nog lang niet uitgeput. Maar het lijf is er duidelijk klaar mee. Als ik vanaf nu probeer aan te zetten om hard te gaan lopen schieten mijn kuiten in de kramp. Een kramp die ik al een tijd voel aankomen. Samen met nog wat andere spieren in de bovenbenen. Maar die kuiten zijn echt niet te doen. Hardlopen wil echt niet meer lukken.

Ongeveer 3 kilometer voor de finish zie ik ineens nog een collega met haar man staan. De collega’s tot nu toe had ik al verwacht ergens te zien staan maar dit is een verrassing voor me. Wel een welkome verrassing. Als ze me aan ziet komen lopen laat ik met een blik al weten dat het niet meer gaat. Ik stop even om met haar te praten en zeg dat ik niet eens meer hard kan lopen. Dat alles dan in de kramp schiet. Maar zoals ik zelf al gezien heb geeft ze aan dat het nog maar een klein stuk is. Gewoon doorzetten nu.

En dat doe ik. Weer door de Boezemlaan. Weer de mariniersweg. Op naar Blaak en op naar de Coolsingel.

En man man man wat is het vanaf nu zwaar maar mooi. Wat een mensen langs de kant. Hoe vaak ik vanaf nu mijn naam niet hoor roepen en zelfs zingen. Het lijkt alsof heel Rotterdam achter me staat vandaag. En dat is waarschijnlijk ook zo.

Iedereen wil dat ik door ga. Iedereen probeert me weer aan het hardlopen te krijgen. Af en toe maak ik duidelijk dat het echt niet meer gaat. Dat mijn benen niet meer kunnen. Maar ze blijven roepen. En ik ga door.

En dan is het moment daar. De laatste bocht richting de Coolsingel. De laatste vijfhonderd meter. De finish is wat naar voren gehaald vanwege werkzaamheden aan het Hofplein. En dat vind ik nu zeker niet erg. Onder luide aanmoedigingen loop ik, nee strompel ik, naar de finish. Vlak daarvoor gaan de vuisten de lucht in. Ik ben er. Ik heb het gehaald. Ik heb het gewoon weer gedaan. Niet de marathon zoals ik die wilde. Maar wetende hoe ik nu in mij vel zit, ondanks de blessures die hieraan vooraf zijn gegaan, heb ik het toch maar weer gedaan.

Ik loop richting de medailles en ik krijg er een om gehangen. Dan loop ik langzaam door. Even wat water, een banaan. En dan staan daar wat mensen van KWF. Ik praat even met ze. Maak een foto en krijg te horen dat er een fantastisch bedrag is opgehaald. Een dikke 2,5 miljoen. WOW.

Langzaam weer richting het Schouwburgplein om mijn tas op te halen. Dan nog even naar de massage tent. Niet voor een massage, het is namelijk behoorlijk druk daar. Ik krijg mijn schoonzus in zicht en als ze op kijkt laat ik trots de medaille zien. We praten even en ik lees wat felicitaties die binnenkomen op mijn telefoon. Dan ga ik op weg naar de metro. Op weg naar huis en een warme douche. En daarna een dik verdiende pizza bestellen.

Die avond kijk is de wedstrijd terug op mijn iPad. Liggend in bed.

Slapen lukt die nacht voor geen meter. Te moe en te pijnlijke benen die  steeds weer in de kramp schieten als ik me om wil draaien. Ook heb ik best last van een paar flinke blaren onder mijn voeten.

De volgende dag doe ik rustig aan. Ik strompel ik op een paar beurse knieën even naar de supermarkt en Ethos voor eten en blarenpleisters.

Het besef is er nog niet helemaal maar langzaam komt dat wel. Het besef dat ik het toch maar weer gedaan heb.

En nee. Het was niet mijn beste marathon tot nu toe. Maar wel een overwinning op mezelf. En man wat heb ik genoten van Rotterdam. Wat een aanmoedigingen. Ik had zelf niet mijn beste dag. Maar Rotterdam verkeerde gisteren in topvorm.

En het gevoel wat ik op het laatst kreeg gisteren? Dat dit misschien niet mijn afstand was? Dat dit misschien wel mijn laatste marathon was?

Welnee. Als de inschrijving lukt ben ik er volgend jaar gewoon weer bij.

De training voor volgend jaar begint morgen…Nou ja, ergens volgende week dan. Of misschien nog een weekje later.

Maar een volgende komt er zeker.

Vrienden met de marathon worden

Sunday 19th Oct 2025

Waar komt toch weer die drang vandaan om die marathon te lopen.

Sunday 19th Oct 2025

Echt bizar!!!

Wednesday 1st Oct 2025

Wat er in amper een week tijd gebeurd is dat is echt bizar.

Marathon of of geen marathon

Saturday 27th Sep 2025

2022 en 2023. Twee marathons uitgelopen.