Yvonne Jammers

Een jaar geleden wist ik niet eens of mijn lichaam dit ooit weer zou kunnen. Op 31 januari 2027 wil ik samen met mijn oncologisch fysiotherapeut Evi, de finish van HYROX Amsterdam, Women’s Doubles over. Voor mij is dat zoveel meer dan een sportwedstrijd.

Voordat ik kanker kreeg, sportte ik vier keer per week. Trainen, grenzen opzoeken, moe worden en de volgende dag gewoon weer doorgaan. Tot mijn lichaam ineens iets totaal anders van mij vroeg.

Na baarmoederhalskanker en twee operaties moest ik opnieuw beginnen. Mijn kracht was minder, mijn conditie weggezakt en mijn lichaam voelde niet meer als het lichaam dat ik kende. Misschien was dat nog wel het moeilijkste: ik wist nog precies hoe sterk ik ooit was geweest, maar mijn lichaam was daar nog lang niet.

Eind januari 2026 begon ik met oncologische revalidatie bij Evi. Twee keer per week. Geen groot doel, geen finishlijn. Ik wilde gewoon beginnen, lekker bewegen, sterker worden. Stap voor stap.

Evi hielp me niet alleen mijn kracht en conditie terug te krijgen, maar vooral het vertrouwen in mijn lichaam. Tot ze in augustus ineens vroeg: “Wat zou je ervan vinden om samen te trainen voor een HYROX?”

Vanbinnen riep ik meteen: JA! Echter mijn hoofd kwam ongeveer drie seconden later met honderdduizend bezwaren: Kan ik dit? Is het niet te vroeg? Kan mijn lichaam dit aan? En wat als het niet lukt?

Maar Evi twijfelde niet. Zij geloofde al in iets waar ik zelf nog niet helemaal in durfde te geloven. Dus zeiden we ja. 21 weken lang trainen we samen om uiteindelijk op 31 januari 2027 samen aan de start te staan. Niet omdat ik dan “weer de oude” ben. Dat ben ik niet. Mijn revalidatie loopt nog, mijn belastbaarheid wordt nog opgebouwd en ook mijn terugkeer naar werk gaat stap voor stap.

Juist daarom betekent deze HYROX zoveel voor mij. Het gaat niet om bewijzen dat alles weer kan. Het gaat erom dat je soms veel verder kunt komen dan je op je donkerste momenten voor mogelijk hield.

Een jaar van vallen en opstaan en mijn grenzen tegenkomen. Soms een stap terug moeten doen en daarna tóch weer vooruit.

Ik ben mijn lichaam niet meer alleen gaan zien als iets dat mij in de steek heeft gelaten, maar steeds meer als een lichaam dat ongelooflijk hard heeft gevochten. Ik heb geleerd dat sterk zijn niet altijd betekent dat je harder, sneller of verder moet. Soms is sterk zijn luisteren, rust nemen en opnieuw beginnen. En soms is sterk zijn gewoon zeggen: “Ik weet niet of ik dit kan. Maar ik ga het wél proberen.”

En daarom doen Evi en ik deze HYROX voor KWF. Omdat achter iedere diagnose een mens zit. Met een gezin, dromen, plannen en een toekomst die van het ene op het andere moment onzeker wordt.

De komende 21 weken gaan wij trainen. Met spierpijn, twijfels, heel veel lachen en waarschijnlijk momenten waarop we ons afvragen waarom we hier ooit aan begonnen zijn. Maar we gaan ervoor. Voor die finish. Voor KWF. Voor iedereen die ooit de woorden “je hebt kanker” hoorde. En voor iedereen die daarna opnieuw moest ontdekken wat er nog wél kan.

Een jaar geleden was HYROX voor mij ondenkbaar. Op 31 januari wil ik daar staan. Niet omdat ik weer de oude ben, maar omdat ik heb ontdekt dat je soms veel verder kunt komen dan je ooit voor mogelijk hield.

Wil jij ons helpen?

Elke donatie, groot of klein, betekent ontzettend veel. Wij trainen voor de finish. Jij helpt mee aan wat er daarna mogelijk wordt. ❤️

#HYROX #HYROXAmsterdam #WomensDoubles #KWF #Kankerrevalidatie #SamenSterk