Yvonne Jammers

Een jaar geleden wist ik niet of mijn lichaam dit ooit weer zou kunnen. Op 31 januari 2027 wil ik samen met mijn oncologisch fysiotherapeut Evi, de finish van HYROX Amsterdam, Women’s Doubles over. Voor mij is dit meer dan alleen een sportwedstrijd.

Eind januari 2026 begon ik als gevolg van baarmoederhalskanker en twee operaties met de oncologische revalidatie bij Evi. Twee keer per week startte ik met bewegen. Ik had geen groot doel voor ogen, ik wilde alleen stap voor stap, weer sterker en fitter worden. 

Evi hielp me niet alleen om mijn kracht en conditie weer terug te krijgen. Ze hielp me ook om weer vertrouwen in mijn lichaam te krijgen.

Voordat ik kanker kreeg, sportte ik vier keer per week. Dit deed ik, totdat mijn lichaam ineens iets totaal anders van mij vroeg.

Na mijn baarmoederhalskanker moest ik weer helemaal opnieuw beginnen. Mijn kracht was minder geworden, mijn conditie was flink achteruit gegaan en mijn lichaam voelde niet meer als het lichaam dat ik kende. Misschien vond ik dat wel het moeilijkste. Want ik wist nog precies hoe sterk ik daarvoor was.

In augustus vroeg Evi ineens: “Wat zou je ervan vinden om samen te trainen voor een HYROX?”

Vanbinnen riep ik meteen: JA! Alleen mijn hoofd kwam drie seconden later met honderdduizend bezwaren: Kan ik dit? Is het niet te vroeg? Kan mijn lichaam dit aan? En wat als het niet lukt?

Evi twijfelde niet. Zij geloofde al in iets waar ik zelf nog niet in durfde te geloven. Dus zeiden we ja! Sindsdien trainen we 21 weken lang samen om uiteindelijk op 31 januari 2027 aan de start van de HYROX te staan. Niet omdat ik dan “weer de oude” ben. Dat ben ik niet. Mijn revalidatie loopt nog, mijn belastbaarheid wordt nog opgebouwd en ook mijn terugkeer naar werk gaat stap voor stap.

Meedoen aan deze HYROX betekent veel voor mij. Het gaat mij niet om bewijzen dat alles weer kan. Het gaat mij erom dat ik veel verder kan komen dan ik op mijn donkerste momenten voor mogelijk hield.

Het afgelopen jaar ging met vallen en opstaan, ik kwam mijn grenzen tegen, en moest soms een stap terug doen om daarna tóch weer vooruit te kunnen.

Ik ben mijn lichaam niet meer alleen gaan zien als iets dat mij in de steek heeft gelaten, maar steeds meer als een lichaam dat ongelooflijk hard heeft gevochten. Ik heb geleerd dat sterk zijn niet altijd betekent dat ik harder, sneller of verder moet. Soms is sterk zijn luisteren, rust nemen en opnieuw beginnen. En soms is sterk zijn gewoon zeggen: “Ik weet niet of ik dit kan. Maar ik ga het wél proberen.”

En daarom doen Evi en ik deze HYROX voor KWF. Omdat achter iedere diagnose een mens zit. Met een gezin, dromen, plannen en een toekomst die van het ene op het andere moment onzeker wordt.

De komende 21 weken gaan wij samen verder trainen. Met spierpijn, twijfels, heel veel lachen en waarschijnlijk momenten waarop we ons afvragen waarom we hier ooit aan begonnen zijn. Maar we gaan ervoor. Voor die finish, voor KWF en voor iedereen die ooit de woorden “je hebt kanker” hoorde. En voor iedereen die daarna opnieuw moest ontdekken wat er nog wél kan.

Een jaar geleden was een HYROX voor mij ondenkbaar, maar op 31 januari 2027 wil ik daar staan. Niet omdat ik weer de oude ben, maar omdat ik heb ontdekt dat ik soms veel verder kan komen dan ik me ooit voor mogelijk hield.

Wil jij ons helpen?

Elke donatie, groot of klein, betekent ontzettend veel. Wij trainen voor de finish. Jij helpt mee aan wat er daarna mogelijk wordt. ❤️

#HYROX #HYROXAmsterdam #WomensDoubles #KWF #Kankerrevalidatie #SamenSterk