Ellen Tieman-Koopmanschap

De eerste KM hardlopen 😊

Wednesday 25th Feb 2026

Na maanden bankhangen met een hernia als ongewenste huisgenoot, was het vandaag zover: mijn glorieuze comeback. Geen marathon. Geen heroïsche eindsprint. Gewoon… drie kilometer. Maar wát voor drie kilometer. Niet als een losgeslagen jachtluipaard, niet als een midlifecrisis op carbonzolen. Nee. Dit was een streng geregisseerde productie onder leiding van mijn vriendin, ook wel bekend als “de coach”. De briefing was helder. Kristalhelder. Bijna militair. Zone 2. Rustig aan. Niet stoer doen. Niet versnellen omdat je je ineens een jonge god voelt. Ze kent mij. Ik heb namelijk een licht talent voor het negeren van mijn eigen grenzen 🙃 Ik hoor “rustig aan” en mijn brein vertaalt dat meestal naar “kijken hoe snel dit kan”. Dus ze benadrukte het nog even. En nog een keer. Met hoofdletters. En weet je wat? Ik heb geluisterd 😇. Netjes zone 2. Hartslag braaf in het gareel. Stukje wandelen, stukje hardlopen. Geen explosieve eindsprint. Geen “kijk mij eens even”. Gewoon gecontroleerd. Volwassen. Bijna saai verantwoord. Elke stap was een kleine overwinning. Mijn benen deden weer mee. Mijn hoofd was stil en in het moment. Mijn rug bleef opvallend stil. Geen protest, geen drama. Alsof hij voorzichtig zei: “Oké… dit mag.” Drie kilometer, zone 2. En voor het eerst in maanden voelde ik me weer een beetje hardloper in plaats van patiënt. Morgen spierpijn? Vast. Maar vandaag overheerst iets anders. Trots. 😌

www.diagnoseborstkanker.com

Tuesday 24th Feb 2026

Ben je benieuwd naar het aangrijpende verhaal van mijn nicht Mariska?