Deze is voor Jaap

Ha hallo, goede vrienden en familie.

Al een aantal jaar ren ik halve marathons, elk jaar resulterend in steeds minder trainen en steevast de laatste 4 km kramp in de kuiten. Of dat klinkt als een Jesse op zijn retour? Hangt hij zijn renschoenen aan de wilgen? Ja en ja.

En nu mijn vader ongeveer twee jaar geleden is overleden aan kanker, voelt het als een goed moment om niet voor mijzelf maar voor hem te rennen. Ik wil een mooi bedrag ophalen en beloof als tegenprestatie dat ik die 21 km nog een laatste keer uitren.

Al moet het hijgend. Vloekend. Klagend. Jankend over de finish.

- Jaap Kiel. Overleed aan kanker na drie jaar lang strijd. Hield van Amsterdam, maar vond ook de warmte van Brabant. Hield van buiten, van actief naar buiten, maar ook van een simpele koffie met een appeltaart op het terras. Wilde nog naar Schotland, lukte niet meer.

Hij was voor mij een hele fijne vader. En voor anderen evengoed een warm mens. Hij gaf zijn tijd en liefde aan wie hij kende en bij wie hij zag dat iemand hulp kon gebruiken. Trots op mij is hij hopelijk sowieso al, maar met deze halve marathon geef ik hem nog een extra reden - 

Dus trek die dikke portemonnee. Open een extra hypotheek. Sla dat porseleinen varkentje stuk en doneer een kleine bijdrage. (oh en als je denkt: dat zoek ik niet: doneer bloed, start met vrijwilligerswerk, til iemand zijn boodschappen, zeg een onbekende gedag op straat, neem het op voor een minderheid, vraag iemand hoe het écht met diegene gaat en neem de tijd voor diegene)

Mijn dank is groot, Jesse

Ps: als je komt kijken langs de lijn, meestal kan ik nog lachen tot Strijp S (daarna krijg ik het moeilijk)