Joyce Verhelst

Ten Miles

Lieve allemaal, 

Hierbij een update van mijn Ten Miles - avontuur. 

Ergens in Juni ben ik, na het hockeyseizoen (en ietwat naïef 😉), begonnen aan deze uitdaging. Ik dacht dat mijn hockey-conditie me een QuickStart zou geven en ik een mooi beginniveau zou hebben. Al snel kreeg ik een reality-check. Het werd me duidelijk dat zowel hockey, als trainen op een crosstrainer totaal andere condities zijn dan hardlopen. Een hockeywedstrijd van 70 minuten houd ik op het middenveld gemakkelijk vol, op de crosstrainer kost het ook weinig moeite om 16 km te bereiken (hoewel ik soms twijfel aan de meting 😉), maar de eerste hardlooptraining van 4 km heb ik met de tong op de knieën gedaan: wát een tegenvaller!! Gelukkig verbeterde ik na de eerste training snel en kon ik wat langere afstanden gaan trainen. Tijdens de zomervakantie heb ik echt genoten van het lopen in de verschillende landen en klimaten en ik deed meestal zo’n 7 tot 8 km. Ik voelde me fitter worden en werd er blij van!

De mentale uitdaging was pittiger. Elke keer een gevecht tegen opkomende gedachten (“wandelen zou ook wel lekker zijn” 😂). Als dat eenmaal in je hoofd kruipt, is het wel een worsteling om door te rennen. Ik heb heel wat podcasts en luisterboeken versleten ter afleiding. Regelmatig dacht ik op dat soort momenten ook aan Fanny, “je zal nu maar aan de chemo zitten en door al díe emoties en gedachten moeten heen worstelen”.. 

Zo overwon ik (meestal) de mentale uitdagingen en schroefde de afstand en snelheid op.

Ergens na de zomervakantie ben ik de afstanden gaan verhogen tot 10 en een enkele keer 12 km. Bij de eerste keer 12 km rennen voelde ik mijn benen na 11 km verkrampen. Ik kon mijn voeten niet lekker afwikkelen en mijn benen zijn als een soort houten stijve stokken rond blijven draaien. Achteraf gezien is het hier denk ik misgegaan, want helaas is zijn deze pijnlijke benen daarna niet meer weggegaan… Verkramping, stijfheid en pijn, het is elke keer wat verder erin geslopen, helaas tot op het niveau dat ik nu elke dag met pijnlijke voeten en benen wakker wordt, wat zich gedurende de dag nog amper wegtrekt. De laatste training van afgelopen week heb ik helaas na een aantal km (waarin ik continu pijnlijke benen had) echt moeten afbreken. Een fysio heeft me afgelopen week uitgelegd dat ik te snel heb opgebouwd. Blijkbaar staat er voor elke 5 km opbouw al 12 weken, dus voor 16 km ben je al gauw een half jaar onderweg.

Teleurgesteld moet ik dus concluderen dat het niet verstandig is om morgen deel te nemen. Hoe meer ik nu doe, hoe meer kans op nog verder langdurigere uitval. Zoals de fysio tegen me zegt, je kan jezelf ook sparen voor volgend jaar 🤔😅.

Afijn, ik wil jullie héél erg bedanken voor de donaties, jullie hebben mij gesteund in mijn steunbetuiging aan Fanny en alle andere mensen die kanker proberen te overwinnen. Voor mij dé motivatie geweest om door te blijven trainen. Ik heb oneindig veel respect voor alle manieren waarop zij zich hier doorheen bewegen. Steeds opnieuw ondergedompeld worden aan lichamelijke en psychische gevolgen van de behandelingen, steeds opnieuw opkrabbelen, steeds opnieuw zoeken naar vertrouwen, omgaan met twijfel en onzekerheid. Een ruw onontgonnen pad dat uitgezocht moet worden zonder enige voorbereiding of tijd om op adem te komen, ten midden van een vloedgolf die soms dreigt te overspoelen. Ga er maar aan staan. 

Respect ook voor alle liefdevolle naasten die hier ook een weg in moeten vinden. Zorgen, verdriet, regelen, redderen, eigen emoties reguleren, andermans emoties reguleren, onzekerheden, toekomstbeelden.

Dus in plaats van morgen hard te lopen, zal ik proosten. Op jullie. En op het leven 🍄🍁🌞

En wat betreft Fanny: je doet het geweldig.