Kawita Pahladsingh

2 dagen later

Twee dagen later.

En wow… zoveel lieve berichten. Zoveel steun. En een familie die inmiddels drukker is met wie wanneer met mij mee mag wandelen dan met het avondeten. ❤️

Alleen… die KWF-site hè. Laten we zeggen: het is geen wandeling door het park 🤔.

Bij al dat medeleven voel ik me een beetje… bezwaard. Of misschien is dat niet helemaal het juiste woord. Want wat ik eigenlijk wil, is heel simpel:

geen medelijden, maar meedoen.

Ik wil graag dat mijn vrienden en familie doneren. Niet voor mij, maar voor het onderzoek.

Mijn verhaal is niet zielig, maar mag inspireren.

Ik krijg nu al een betere behandeling dan mijn voorgangers. En daar ben ik dankbaar voor. Maar het kan zó veel beter. Neem alleen al de ontwikkelingen waarbij artsen tijdens de operatie kunnen zien of de tumor echt helemaal weg is. Die behandeling krijg ik zelf niet maar anderen binnenkort wel. Hoe fantastisch is dat?

En stel je eens voor wat er nog aankomt.

Nanotechnologie. Behandelingen die chemo misschien overbodig maken.

Geen haaruitval. Geen misselijkheid. Geen wekenlang herstellen, maar gewoon: verder leven.

Nu kan ik daar alleen nog over fantaseren.

Maar ik vertrouw op de wetenschap. Echt.

Dus alsjeblieft: geef.

Geef zodat onze kinderen en kleinkinderen later met verwondering terugkijken op deze tijd.

Een tijd waarin mensen echt nog doodgingen aan kanker.

En dat ze dan zeggen:

“Onvoorstelbaar dat dat ooit zo was.”

💛

Verhuizen naar chemo

Eind juni. Net verhuisd van Bussum naar Rotterdam. Geen keuken, wel een koelkastje, magnetron en een eettafel die officieel mijn kookeiland werd. Dozen gingen fanatiek van links naar rechts: uitgepakt = winst.

Tot mijn oksel pijn deed. Vast een spier. Van het sjouwen. Dacht ik.

De huisarts dacht daar anders over. Die vond niet alleen een bult in mijn oksel, maar ook een “knikker” in mijn borst. Eentje die ik al járen kende en netjes had genegeerd. Littekenweefsel, dacht ik. Geen paniek zaaien. Spoiler: dat was optimistisch.

Wat volgde was een medische speedrun: mammogrammen, echo’s, biopten, scans, zaadjes (nee, niet om te planten) en eindeloos geprik. En toen het woord: borstkanker, fase 3, triple negatief. Klinkt als een slechte Airbnb-review. Behandelplan lag al klaar. Tijd om na te denken: nul.

Mijn dochter was heerlijk nuchter: “We gaan dit doen mam. Van alle kankers is dit de beste om te hebben.” Niet mijn droomtitel, maar oké.

Chemo dus. Met ijskap (gratis hersenbevriezing), een infuus waardoor ik half knock-out raakte en het optimistische idee na kuur drie: dit wordt een eitje.

Haha. Nee.

De vermoeidheid werd next level. Mijn haar vertrok alsnog. Emoties kwamen zonder uitnodiging. Mijn lijf was moe, mijn hoofd ging rare dingen denken en ineens was hulp vragen de zwaarste bijwerking. Ik, die altijd anderen helpt, at brood met pindakaas en werd professioneel waterdrinker-met-constant-plasdrang.

Toch: de tumor kromp. Van 6,5 naar 3 cm. Geen confetti, wel hoop. Met bloedtransfusies, vertragingen en veel twijfel gingen de kuren door. En nu? Op naar de operatie. 

Ik heb geen wimpers meer, oefen met plakexemplaren en kijk de feestdagen tegemoet. Chic eten op kerstavond, zoals vroeger.

En daarna? Stap voor stap verder.

Niet hoe ik mijn verhuizing had gepland.

Maar hé — de keuken is af. En ik ook. Nog even. 💪✨