Ruud en Bas

Zaterdag 6 juni, de dag van de beproeving:

Tuesday 16th Jun 2026

Na een toch ietwat rommelige nacht, waarin de te wachten beklimmingen meermaals door het hoofd spookten, werden wij om 06.30uur wakker gemaakt door het hinderlijke geluid van de telefoonwekker.

Even voor zevenen melden wij ons bij de ontbijttafel, tijd om eens goed te stapelen. Pannenkoekjes, scrambled egg’s, yoghurt met muesli en een goede bak koffie om het geheel af te toppen. Het vertrek was afgesproken voor 8 uur, voor aan het hotel, ingeleid door het traditionele fotomoment werd de rit in gang gezet.

Vanaf het hotel is het gelijk een klimmetje naar de hoofdweg, aan de hoofdweg slaan wij rechtsaf richting Canazei. Ook deze weg gaat licht glooiend omhoog, hierdoor sloeg de groep direct in twee stukken. Omdat ik niet te gehaast van start wilde gaan sloot ik aan in de laatste groep, spoileralert: hier zou ik ook niet meer uit komen!

Ruud zat met zijn 53 kilogram uiteraard in de eerste groep, daar waar hij het op de wielerbaan op absolute snelheid nog moest afleggen tegen mij, kon hij nu eindelijk een succesje vieren op de fiets. Het nadeel van Ruud zijn dadendrang is dat wij geen foto’s samen van de tocht hebben kunnen maken, ik heb echt goed gezocht maar kon deze niet vinden, vandaar dat de blog ook enige tijd op zich heeft laten wachten. Namens alle lezers, bedankt Ruud!

 

PASSO PORDOI – Alt. 2.239m

Vanaf de rotonde in Canazei, welke gesierd wordt met de XXXXL versie van de winnaarstrofee van de Giro d’ Italia, oftewel ‘La Trofeo Senza Fine’ (de trofee zonder einde), werkelijk waar een schitterende iconische beker, gaan wij linksaf om aan de beklimming van de Pordoi te beginnen.

Vanaf hier is het klimmen geblazen, ik schakel al snel naar het grootste blad achter en probeer in een soort van ritme te komen. Het groepje met ‘De Kuuk’, Reuben en Roy vormt zicht haast automatisch en ik ontdek een aantal patronen. Allereerst rijden wij haast allemaal hetzelfde tempo, daarnaast zijn wij alle vier op zoek naar een ontbrekende lichtere versnelling. De derde vergelijking is dat het lijkt of wij allemaal een centimeter of 50 tekort zijn voor een goede BMI. Maar bovenal, ondanks het ploeteren en zwoegen genieten wij van elke meter omhoog in de wetenschap dat wij met zijn allen voor een mooi doel bezig zijn.

‘De Kuuk’ klimt relatief gemakkelijk, hij laat zich soms afzakken en komt vragen hoe het gaat. Als een ware moeder-eend let hij op zijn pulletjes op de berg. Na de eerste 10 bochten, met zo’n 6 kilometer klimmen, stoppen wij even nabij het hotel. Hier halen wij de spanning iets van de benen, nog 6 km met 18 bochten klimmen en wij hebben de eerste top bereikt, zo dadelijk komen wij bij de splitsing van de afdaling Sella Ronda en bevinden wij ons officieel op het parcours.

Het klimmen richting de top van de Pordoi gaat redelijk, de benen zijn nog fris. Vorig jaar ben ik de dag ervoor samen met Ruud naar de top gegaan, met de auto. Ik kreeg het toen Spaans-benauwd, er kwam geen einde aan de rit in de auto. Zoveel bochten en zoveel kilometers…, ik heb daar toen echt slecht van geslapen.

Dit jaar is het anders, ik weet wat er komen gaat en ik weet dat het lukt om boven te komen, gewoon door blijven trappen, er zit echt niets anders op. Anders dan het afgelopen jaar is de temperatuur, naarmate wij hoger komen wordt het ook steeds kouder. Ik heb geen overschoenen en handschoenen aan getrokken en merk dat mijn handen en voeten koud worden. Het is waterkoud op de berg.

Na bijna 2 uur fietsen bereik ik de top van de Pordoi, je kan deze als vanaf een aantal bochten ervoor zien liggen en dat motiveert extra om de laatste inspanning er naartoe te geven. Het is een drukte van belang, er staan veel fietsers langs de weg die allemaal verheugd zijn bovenop te zijn geraakt. Iedereen grijpt naar de achterzakken voor een snelle hap, iets te drinken en het fototoestel. Ook worden de windjackjes gretig tevoorschijn gehaald, in de afdaling is het lekker om de warmte een beetje vast te houden.

De groep Isero is gemakkelijk te herkennen op de top, de geel-zwarte shirtjes steken mooi af in het pallet aan fietstenues. Tony heeft zich inmiddels ook gevoegd bij onze groep, wij nemen een groepsfoto en beginnen aan de afdaling. De wegen zijn aardvochtig, het is oppassen in de bochten. Sommige delen zijn voorzien van nieuw asfalt, dit lijkt glad maar dat valt in werkelijkheid gelukkig mee. Met de handen op de remgrepen daal ik rustig af, het windjack klappert en zonder moeite loopt de snelheid naar tegen de 60 kilometer per uur. Na een goede 10 minuten komen wij aan de voet van de volgende beklimming, ook hier is het weer druk en staan de fietsers zonder gene midden op de weg in groepjes te wachten. Het windjack gaat uit, we eten nog wat en wensen elkaar succes voor de volgende klim.

 

PASSO CAMPOLONGO – Alt. 1.875m

Deze klim is een flink stuk korter dan de voorgaande, het klimmen gaat hier aardig en ik fiets continue met Roy in eenzelfde tempo omhoog. Praten onderling gaat haast niet, in tegenstelling tot veel Italiaanse medefietsers met het gewicht van 2 zakken cement, die praten honderduit over van alles en nog wat en fietsen voorbij alsof zij met windkracht 7 in de rug naar de supermarkt rijden voor een vergeten boodschap. Nee, bij mij kost het meer moeite, klimmen is niet mijn specialiteit, genieten van de omgeving, de beproeving en de wetenschap dat er aan het einde van een rit weer een koud pilsje klaarstaat is dat wel. Reuben heeft het immers belooft.

Doordat de klim maar 5 kilometer is zijn de verschillen op de top binnen onze groep niet al te groot. Er wordt weer een foto gemaakt en voorzien van windjack dalen wij af. In deze afdaling is Nick vorig jaar gevallen, dat leverde toen een kapotte knie -en fiets op. ‘De Kuuk’ wijst in de afdaling de exacte plek van de valpartij aan en ik stuur geconcentreerd door naar beneden, de DT Swiss 350 naven lopen overigens heerlijk soepel in deze afdaling.

Ook hier is het beneden weer een drukte van belang, wij hebben afgesproken tegenover een stand met fietsspullen waarnaast een Italiaanse DJ een lekkere beat laat horen. Vorig jaar stond Nick zijn kniewond hier uit te spoelen met energydrank en klapte zijn derailleur dwars door zijn achterwiel heen, de volgende beklimming kon hij toe te voet maken naar de eerstvolgende fietsenmaker.

Gelukkig hebben wij nu geen pech opgelopen, wij zijn halverwege en iedereen is nog heel, we kunnen starten aan de volgende berg.

 

PASSO GARDENA – Alt. 2.134m

De Gardena is een lange klim, dit is tevens de berg waar halverwege de Isero-stand is opgebouwd. Hier staan Roel en Iwan de gehele dag om de Isero-club te voorzien van een peptalk, een winegum en een blikje cola. Zij staan er niet alleen voor de Isero deelnemers maar schreeuwen werkelijk waar iedere fietser naar boven. Daarbij worden ontbijtkoek-repen en snoepjes uitgedeeld, begeleidt door de klanken van de Nederlandstalige hits van weleer.

Ik merk na enige tijd klimmen dat ik toe ben aan de stop bij Roel en Iwan, na een kilometer of 5 klimmen hoor ik voorzichtig André Hazes vanaf de berg klinken, de stand kan niet ver weg meer zijn. Redelijk uitgeput klim ik verder en Roel en Iwan staan ons vol enthousiasme op te wachten. ‘De Kuuk’ pakt mijn fiets en zet deze zorgvuldig aan de kant, zo gaat dat ook bij Mathieu van de Poel als hij weer eens een topklassieker heeft gewonnen. Ik krijg een cola en plof even in de stoel. Pffff.., de fietsers komen ondertussen onverminderd voorbij, er doen tussen de 20 -en 30 duizend mensen mee aan deze rit. Iwan besluit om maar weer verder te gaan met het opduwen van fietsers, ik vraag hem of hij mij zo meteen nog een kilometer of 6 wil opduwen maar hij is wat selectief in zijn duwbeleid.

Ik vraag aan Roel of wij de laatste van de groep zijn: “alleen Marcelle is nog niet langs geweest” zegt Roel. Dat is op zich vreemd, wij hebben haar ook de gehele dag nog niet gezien en zijn haar niet gepasseerd. Opeens doemt er nog een Isero jasje op, omhuld met een zwart over-jackje komt Marcelle aan geklommen. Ze is verheugd dat ze de stand heeft gehaald en weer wat bekende ziet. De bidon wordt bijgevuld en nadat de hartslag is gezakt maken wij met de vijven een foto.

We besluiten verder te klimmen naar de top van de Gardena. Deze is ‘hufterig’, met name op het einde van de klim waar het stijgingspercentage tot boven de 10% komt. Er zijn nieuwe stukken asfalt aangebracht en het lijkt alsof juist deze stukken veel steiler zijn gemaakt dan de oude stukken. Vlak onder de top bevinden zich een aantal bochten kort op elkaar, als je goed luistert hoor je de muziek bij Roel en Iwan nog naar boven schallen, wat een toppers!

Eenmaal boven maken wij weer de traditionele selfie, Marcelle is aangesloten dus wij worden met z’n zessen vastgelegd op de gevoelige plaat. Wat nu rest is een lange afdaling en een laatste klim naar de Sella, de hoogte top van de rit.

 

PASSO SELLA – Alt. 2.244m

Ik vraag bevestigend aan Reuben of de Sella een gemakkelijke klim is. “Het is de lastigste Bas, een kutklim” aldus Reuben. “Als je denkt dat je er bent moet je nog 1,5 kilometer”. Nou, dat belooft wat. Het begin is wel mooi, we klimmen het dorpje uit en na elke bocht wordt het uitzicht hierop mooier. Op een gegeven moment is het dorpje uit het zicht en krijgen wij lange steile stukken voor de wielen, deze beklimming heeft ook een soort van fietsstrook langs de weg alwaar het een rijstrook voor langzaam vrachtverkeer is zoals je ook op bergsnelwegen tegenkomt, ik besluit deze maar te nemen. Roy heeft het moeilijk, ik hoor hem ploeteren en ook Reuben is niet al te fris meer. Het zweet bonkt van z’n hoofd en ik merk dat zijn tempo zakt. Ik probeer tevergeefs naar hem toe te fietsen, dat lukt gewoon niet. Om af te wisselen ga ik zo nu en dan op de trappers staan, ook bij mij is de meeste kracht eruit. In de verte zie ik een berghutje staan, een soort van skistation, zou de top daar zijn?

Als je denkt dat je er bent moet je nog 1,5 kilometer galmt door mijn hoofd, het zal toch niet. Ik kijk omhoog en hoop dat er fietsers stoppen…, maar iedereen gaat door. Reuben stopt wel, hij is er even klaar mee. Ik stop ook even, achter ons zitten ‘De Kuuk’ en Roy nog, Tony is door er Marcelle ook. Reuben en ik fietsen ook door, ploeterend en zwoegend. Met nog 500m te klimmen worden wij ingehaald door en zoemend geluid, een man op een elektrische racefiets die ons fluitend inhaalt. “Je moet je schamen stakker”, snauwt Reuben ietwat gefrustreerd, wij zijn er bijna.

Ook hier is het koud op de top, maar het gevoel dat wij de laatste klim hebben gehaald voelt goed. Wij wachten op Sander en Roy en maken ook hier weer een foto. Nu alleen nog afdalen, ongeveer 14 kilometer. We spreken af bij de rotonde van Canazei en gaan daarvandaan gezamenlijk naar de kroeg voor een welverdiend pilsje.

Eenmaal beneden aangekomen voelen de benen zwaar, wij maken nog een groepsfoto voor ‘La Trofeo Senza Fine’ en fietsen het dorp Canazei in. Marc is inmiddels lopend aangekomen vanuit het hotel, hij besluit ook mee te gaan.

De rit is voltooid, het doel is behaald. Iedereen is heel over de bergen gekomen en weer veilig in het dal aangekomen. Geen valpartijen, geen lekke banden, een topdag.

 

Na het biertje rijden wij terug naar het hotel, er staan bijna 70 kilometer op de teller met 2.100 hoogtemeters. Na de douche plof ik neer op mijn bed en ga ik even een uurtje lock-out. De rest geniet in het bubbelbad, ik fiets de route nog een keer in mijn dromen en geniet na van deze bijzondere en mooie dag.

Isero bedankt voor de organisatie en realisatie van dit fantastische evenement!  

Vrijdag 5 juni

Sunday 7th Jun 2026

Vrijdag 5 juni, de handjes van Reuben en Sander;

 

De weersvoorspellingen waren niet goed, bij het opstaan waren de bergen in nevel gehuld en regende het onafgebroken door. Geen weer om te fietsen, de natte straten in Campitello die Fassa nodigden hiertoe niet uit. Na het ontbijt werd besloten om het materiaal nog eens na te kijken, het zadel van Ruud moest in hoogte worden aangepast en de remklauwen van Bas zijn Sensa behoeften nog nadere fijn afstemming.

Immers, vlak voor het weekend is de Sensa voorzien van een nieuwe carbon 60mm wielset, met DT Swiss 350 naven. Deze naven voorzien de oorschelpen van een heerlijk ratelend geluid, het geluid dat alleen de echte kenners op waarde weten te schatten. En het toeval wil, er zitten twee echte kenners in de Isero groep, Sander en Reuben. Aan de ontbijttafel werd het onderwerp naven meermaals besproken, “more is less”. Aangezien Reuben een complete fietswerkplaats heeft meegenomen naar Italië zouden hij en Sander onze twee fietsen wel even een onderhoudsbeurtje geven. Vol enthousiasme stapten de heren onze hotelkamer binnen, op het balkon was net aan voldoende werkruimte. Eerst maar even kijken naar de remklauwen van de Sensa, “leuke fiets maar jammer van die naven”…, aldus Reuben. Enfin, de remklauwen waren binnen een mum van tijd van de voorvork verwijderd, “volgens mij zit er excentrische stelmogelijkheid in de bouten” aldus de mechaniciën.

Sander zag de inspanning met argusogen aan en besloot een hulplijn in te schakelen. Fietsenmaker Jos werd ingeroepen met een live videogesprek naar Katwijk, na het contact werd de camera direct op de 350 naven gericht, “leuke fiets, jammer van de naven” aldus Jos. “En die remklauwen die zijn eigenlijk ook waardeloos, maken ze niet meer zo. Wat je vooral niet moet doen is de schroeven aan de voorvork loshalen.”

Dezelfde schroeven die Reuben 5 minuten daarvoor fanatiek had los lopen wrikken.. Maar goed, die konden weer vast en het fijn afstellen kon middels een inbusboutje van 0.3mm aan de zijkant. Gelukkig behoorde deze inbussleutel ook toe tot het machinepark van Reuben.

De klauwen werden voor en achter afgesteld, ook het zadel van Ruud werd in hoogte afgesteld en Jos werd bedankt voor het telefonische consult van zo even.

Buiten waren er nog een paar Belgen bezig met het repareren van piepende schijfremmen, het advies om deze met kettingspray in te spuiten sloegen zij lachend in de wind. Het was inmiddels tijd voor de lunch.

In Canazei had de plaatselijke pizzabakker zijn terras gereed gemaakt om met een man of 40 te gaan eten. De helft zat heerlijk onder de terrasschermen, de andere helft zat in de inmiddels tevoorschijn gekomen bakkende zon. Gelukkig had Astrid een grote tube zonnebrand 50+ mee, deze werd gretig gedeeld aan de zontafel zodat iedereen beschermd aan de pizza kon beginnen. Van elke variant werden er pizza’s op tafel gebracht, voorgesneden en wel. Een waar feestmaal, zelfs de Hawaï variant werd geserveerd, dat is in Italië doorgaans net zo erg als vloeken in de kerk.

Na de lunch is het gros naar de top van de Pordoi gegaan om de eeuwige sneeuw te bewonderen, Ruud en ik zijn samen met Tom, Tony en Peter naar de top van de Fedaia geklommen, een tocht van circa 30 kilometer en 600+ aan hoogtemeters.

Terug in het hotel werd de jaccuzi wederom opgezocht, de zon scheen inmiddels volop en de service aan de rand van het bad was weer uitmuntend.

’s Avonds na het eten werd er flink uitgepakt, het entertainment team van hotel Diamant had een ware karaoke-night voorbereidt. Met spetterende optredens van o.a. Rico, team Heembouw, Simone en Peter werd de nacht ingeluid. De nacht viel vroeg want de zenuwen en de spanning van de uitputtingsslag die éénieder te wachten stond, waren voor veel deelnemers reden om op tijd te gaan slapen.

Ruud en ik gingen ook rustig slapen, in de wetenschap dat de fietsen op-en-top geprepareerd klaarstonden. Met dank aan de magische handjes van Reuben en Sander…, en de rechtstreekse verbinding met Jos de fietsenmaker.    

Donderdag 4 juni

Friday 5th Jun 2026

Vandaag hebben we een mooie rit gemaakt, eerst fietsen wij via de de top van de Costalunga naar Carezza la Lago, vrij vertaald: het meer van Carezza.

Een prachtig blauw meer tussen de machtige toppen van de Dolomieten. Op de top van de Costalunga ben ik een souvenirwinkeltje in gegaan om een bergpaaltje te scoren, helaas zonder resultaat.

Vanaf het meer zijn wij een stukje teruggefietst richting de Passo Niger, een pittige klim waarin wij tot de skilift van Carezza moesten doorklimmen. Daar wapperde de Iserovlag om aan te geven dat de lunch klaarstond. Het was een waar keuzemenu, waarop wij op aanraden van Simone kozen voor de goulash met rijst, absoluut geen verkeerde keuze.

Na de lunch fietsen wij terug naar het hotel, eerste een stukje afdalen om vervolgens op het plateau nabij de Costalunga uit te komen. Marc heeft ons daar -en in de afdaling naar het dal gefilmd met zijn ‘google-lens’ camera. Dit leverde schitterende beelden op waarbij zelfs de fietssnelheid in het beeld geprojecteerd wordt.

Eenmaal beneden aangekomen fietsen wij via de hoofdweg terug naar het hotel, na een snelle douche zijn wij met een select gezelschap in de jacuzzi buiten beland. Met een hersteldrankje in de hand hebben wij de route -en fietsprestaties geanalyseerd en onder andere persoonlijke werk carrières overlegd.

Het enige nadeel van de 38 graden watertemperatuur was dat er met enige regelmaat uitgestapt moest worden voor en toiletbezoek, de delta T was toch zo’n 25 graden.

Met volledig herstelde benen werden wij ’s avonds verwacht in de kelder van het hotel, daar hebben in teams van 5 personen deelgenomen aan de quiz die Simone, Roel en Joris presenteerde. Ondanks de absolute overtuiging dat wij alle vragen goed zouden hebben ging de eerste plaats toch aan ons voorbij.

Al-met-al een prachtige dag, lekker gefietst, heerlijk gegeten en nog beter ontspannen in de jacuzzi. Morgen (vrijdag) staat een bezoek aan de eeuwige sneeuw bovenop de Pordoi gepland.

Vertrek -en dag 1

Thursday 4th Jun 2026

Wielerronde Nibbixwoud 2026

Tuesday 2nd Jun 2026

Het weekend voordat wij afreizen naar Italië hebben wij meegedaan aan een wedstrijd, 35 km lang rondjes rijden door het mooie Nibbixwoud. In de categorie 'Local Hero's' mochten wij onze benen laten spreken. Het was een schitterend evenement met een echt wedstrijdelement, door alle aanmoedigingen vlogen de kilometers letterlijk onder de wielen weg.