Femke’s strijd mijn 10 km

In November 2019 veranderde alles. Mijn nicht werd opgenomen in het ziekenhuis. Wat eerst nog voelde als iets tijdelijks, iets wat vast snel opgelost zou worden, kreeg op 5 december een naam die ons leven voorgoed zou veranderen: Non Hodgkinlymfoon, Type T-cel. Een zeldzame en agressieve vorm van lymfeklierkanker waar nog maar weinig over bekend was. Alsof de wereld even ophield met draaien. Mijn oom, tante en nichtje en de rest van de familie hadden zoveel vragen, maar er waren zo weinig antwoorden. Omdat het zo'n zeldzame vorm was, was er geen standaardbehandeling die zekerheid bood. Alles voelde onzeker, experimenteel, breekbaar. Voor mijn nicht begon een zware en oneerlijke strijd. Behandelingen volgden elkaar op, met ziekenhuisopnames.  Dit werd een onderdeel van haar dagelijks leven. Waar anderen plannen maakten voor de toekomst, moest zij leren leven van scan naar scan, van kuur naar kuur. Ze leverde steeds meer in. Haar energie, haar vrijheid, haar zorgeloze lach. Dingen die voor anderen vanzelfsprekend zijn, werden voor haar kostbaar. Toch bleef ze vechten, met zoveel kracht. Ze dacht aan anderen, zelfs toen ze zelf degene was die steun nodig had. Dat maakte het soms moeilijker om te accepteren hoe oneerlijik dit was. Helaas heeft ze deze strijd niet gewonnen. Ze is overleden aan de gevolgen van kanker. Het laat een leegte achter die niet in woorden te vatten is. Verdriet om wie ze was, om wat ze nog had kunnen zijn. Om alles wat haar is ontnomen. Wat mij het meest raakt, is dat haar ziekte zo zeldzaam was dat er simpelweg nog niet genoeg kennis en onderzoek beschikbaar was. Want je weet dat er nog zoveel te ontdekken valt. Zoveel kansen om behandelingen te verbeteren. Zoveel hoop die nog ontwikkeld moet worden. Dit wens je niemand toe. Geen enkel mens zou moeten horen dat er te weinig bekend is over zijn of haar ziekte. Geen enkele familie zou moeten leven tussen hoop en onzekerheid omdat onderzoek achterloopt. Voor mijn nicht zal het niet meer helpen, haar verhaal mag niet voor niets zijn geweest. Door geld in te zamelen voor onderzoek naar zeldzame vormen van non-hodgkinlymfoon, kunnen we bijdragen aan betere behandelingen, meer kennis en hopelijk grotere overlevingskansen voor anderen. Misschien kunnen we niet veranderen wat er is gebeurd. Maar we kunnen wel proberen te veranderen wat er nog gaat komen. Zodat mensen die straks dezelfde woorden horen als mijn nicht op 5 december 2019, meer hoop krijgen, meer zekerheid, meer tijd.

11/08/2001 - 14/08/2020

Op 12 april 2026 sta ik voor het eerst aan de start van de Marathon van Enschede en ren ik 10 kilometer. Niet alleen voor mezelf, maar vooral voor Femke.