Wesley Klop

Zeldzaam Bekend

“Aan je eigen moeder vertellen dat je kanker hebt, is ongekend zwaar”

Mensen met zeldzame kankers staan voor extra uitdagingen. Daar wil ik samen met KWF iets aan doen. Mijn naam is Wesley Klop (23) en begin vorig jaar kreeg ik de diagnose zaadbalkanker. Mijn leven stond opeens compleet stil. Maandenlang heb ik moeten knokken. Door mee te doen aan deze campagne hoop ik anderen te inspireren en aandacht te creëren voor zaadbalkanker en andere zeldzame vormen van kanker.

Hieronder lees je mijn verhaal. Ik ben trots op mezelf en iedereen mag dat weten. Door dit te lezen én te delen wordt zeldzame kanker een beetje bekender. En er is nog iets dat je kunt doen! Doneer en steun de actie Zeldzaam Bekend.

Mijn verhaal
Ik was alleen toen ik het slechte nieuws te horen kreeg. Aanvankelijk stond er die dag slechts een echo gepland, maar er bleek al snel iets mis te zijn. De radioloog verwees mij direct door en na een fietstocht van een uur bevond ik mij opeens op een andere locatie van het ziekenhuis op de afdeling urologie. Ik was doodsbang. Enkele weken daarvoor was ik nog langs de huisarts gegaan, omdat ik een raar, onaangenaam bultje had ontdekt, dat gepaard ging met een lichte steek in mijn buik. Echter kon hij mij niet vertellen wat het was. Uiteindelijk kreeg ik van de uroloog het verlossende antwoord. Hij vertelde mij wat ik ondertussen al vreesde: Ik had zaadbalkanker.

Op dat moment stopte de wereld met draaien. De adrenaline gierde door mijn lichaam. De depressie, waar ik al ruim een jaar lang last van had, verdween op de achtergrond. Ik was in shock. Ik zat in overlevingsstand. Ik was hyperalert en tegelijkertijd voelde ik helemaal niks meer. De bal zou meteen de volgende ochtend operatief worden verwijderd. Dat was de tweede klap. Een paar dagen wachten zodat ik het nieuws kon laten bezinken was écht niet mogelijk, verzekerde de uroloog mij. 'Dat is pech, bal weg,' grapte ik nog tegen hem, totaal niet beseffend wat er ging gebeuren. Enkele minuten later stond ik weer buiten.

Steun
Op de terugweg kwam de ernst van de situatie in vlagen binnen, maar de gevoelloosheid nam uiteindelijk weer de overhand. Bij thuiskomst had ik al meerdere gemiste oproepen van mijn moeder, die ondertussen ongerust was geworden. Voor zover zij wist, had ik alleen een afspraak voor een echo gehad. Het was het moeilijkste telefoongesprek dat ik ooit heb moeten voeren. Aan je eigen moeder vertellen dat je kanker hebt, is ongekend zwaar. Het was geen lang gesprek, maar ik voelde mij wel enorm gesteund. Meer support vond ik in die periode bij mijn huisgenoten en vrienden in de vorm van cadeautjes, kaartjes en fijne gesprekken. Ik stond er niet alleen voor. Dat was duidelijk.

De volgende ochtend had ik de operatie. Ik was snel aan de beurt en rond de middag al weer thuis. Een CT-scan en drie bloedonderzoeken moesten uitwijzen of de kanker helemaal uit mijn lichaam was verdwenen. Het wachten op de uitslag was zenuwslopend. Toen ik uit het niets opgebeld werd door de assistente van de oncoloog om mijn afspraak een paar dagen naar voren te schuiven, wist ik eigenlijk al dat er nog meer slecht nieuws aan zat te komen. Echter had ik nooit verwacht dat het zó erg zou zijn.

Het kómt goed
Ik hoor het de oncoloog nog zeggen: 'Het kómt goed.' Met de nadruk dus op komt en niet op goed. Alhoewel ik een goede prognose had gekregen, was het vooruitzicht allesbehalve positief. De kanker was uitgezaaid naar een lymfeklier en om weer beter te worden, moest ik vier zware chemokuren ondergaan. Het nieuws kwam nauwelijks binnen.

In hetzelfde gesprek gingen we langs alle mogelijke bijwerkingen van de chemotherapie. Pas bij het kopje ‘haaruitval’ kwam het besef dat ik ziek was heel even naar de voorgrond. In een flits, alsof ik de toekomst had gezien, zag ik mezelf als een kale, zwakke man aangesloten op een infuus in een ziekenhuisbed liggen. Het standaardbeeld van een kankerpatiënt had opeens mijn eigen gezicht gekregen.

Helse chemo
De chemokuren heb ik als een hel ervaren. Fysiek en mentaal takelde ik enorm af. Vooral de tijd in het ziekenhuis viel mij erg zwaar. Elke kuur werd toegediend in vijf lange dagen, waarvan ik de eerste twee nog wel kon verdragen. Vrienden, familie en huisgenoten mochten dan langskomen en ik ging af en toe wandelen door de gangen. In de drie dagen erna lag ik aan m’n bed gekluisterd en kwam ik er alleen uit om naar de wc te gaan of om te kotsen. Meer kon ik niet doen.

Tussen de ziekenhuisopnames door heb ik alle mogelijke bijwerkingen van de chemo’s voorbij zien komen. Ik was vooral kotsmisselijk, verloor mijn smaak en zelfs mijn zicht ging achteruit. Dat ik met een kaal hoofd rondliep, vond ik eigenlijk helemaal niet zo vervelend. Het voelde zelfs bevrijdend om me even niet druk te maken om hoe mijn haar zat. 

Mentaal zat ik in een diepe, uitzichtloze put. Door corona kon er geen bezoek meer langskomen tijdens de laatste twee kuren. Daarnaast kon ik ook niet even aankloppen bij lotgenoten en begrijpen maar weinig mensen hoe het is om jong te zijn en kanker te krijgen. Dat maakte het redelijk eenzaam soms. 

Traumaatje rijker
Na de chemo was de uitzaaiing in mijn lymfeklier veranderd in goedaardig kankerweefsel. Echter had het wel de potentie weer kwaadaardig te worden. Het moest er dus uit. De operatie zelf is gelukkig helemaal goed gegaan, maar de dagen erna waren behoorlijk pijnlijk. Traumatisch zelfs, want de verdoving bleek niet goed zijn werk te doen. Na een gesprek met het ziekenhuis heeft er een DNA-onderzoek plaatsgevonden en wat bleek: Pijnstillers zoals morfine zijn minder effectief bij mij, waardoor ik meer nodig heb dan anderen. Gelukkig is dat nu bekend, al hoop ik nooit meer onder het mes te hoeven.

Na de operatie kreeg ik eindelijk te horen dat het traject succesvol is geweest. Ik was schoon, er zat geen kanker meer in mijn lichaam. Achteraf gezien ben ik blij dat ik regelmatig mijn ballen checkte, omdat ik wist dat zaadbalkanker vooral bij jonge mannen voorkomt. Anders was het misschien wel heel anders afgelopen.

Wakker geschud
Op dit moment ben ik net iets meer dan een halfjaar semiofficieel kankervrij. Ik zit nu in het controletraject en over ongeveer vier jaar ben ik écht kankervrij. De tussentijdse checks zijn behoorlijk spannend. Meestal ben ik een week van tevoren al bloedchagrijnig, maar tot nu toe is er gelukkig niks raars ontdekt. Ik heb mijn leven langzaam weer opgepakt. Ben weer begonnen met studeren en maak plannen voor de toekomst. Er zit weer beweging in. Ook mentaal gaat het steeds beter. Het einde van al deze ellende is nu écht in zicht. Deze laatste loodjes zijn niks vergeleken met de chemo’s, dus ik ben hoopvol over de toekomst.

Kanker krijgen heeft mij als het ware wakker geschud. Ondanks dat het een tragische periode is geweest, ben ik blij met wat ik ervan heb geleerd. Ik weet nu op welke vrienden en familieleden ik kan rekenen als het even niet meer gaat, als ik afleiding nodig heb of juist een goed gesprek. Daarnaast ben ik zelfverzekerder geworden, ambitieuzer en meer vastberaden dan ooit om écht wat van mijn leven te maken. Ik heb een ongekend groot doorzettingsvermogen bij mijzelf ontdekt en die ga ik gebruiken ook. Er is niets wat mij ooit nog klein zal krijgen.

Mijn badges

Gedeeld op social media

Donateurs bedankt

Actiepagina gemaakt

Foto's toegevoegd

E-mails verstuurd

Mijn donateurs

Douwe Van Den Worm
doneerde 50

"Mooi initiatief Wesley. Ik hou van je en denk vaak aan wat voor krachtig mens je bent! <3"

Anoniem
doneerde 50

Anoniem
doneerde 50

Pieter Van Beers
doneerde 25

Luc Van Tilborg
doneerde 25

"Goed bezig buur💪🏻😁"

Anoniem
doneerde 25

"Hoi Wes hoop dat je een goed bedrag mag ophalen♥️💋"

Anoniem
doneerde 20

Arlette Dwarkasing
doneerde 20

"Mooi dat je jouw verhaal met ons deelt Wesley. En wat een energie spreekt er uit de laatste alinea. Kom maar op met die ambities!"

Dave Kornuijt
doneerde 15

Kaylee
doneerde 15

Manon Snellen
doneerde 15

Kim Bos
doneerde 15

"Trots op je lieverd! ❤️"

Willemijn
doneerde 15

"Aangrijpend verhaal , mijn dochter v 28 heeft borstkanker, ook bij gaat het goedkomen! vertrouwen hebben!!"

Roelie Van Beek
doneerde 15

Anoniem
doneerde 15

Irene
doneerde 15

Anoniem
doneerde 15

Christianne Waterman
doneerde 15

Ella Van Tilburg
doneerde 10

"Trots op je!!"

Tim
doneerde 10

Simone Blijenberg
doneerde 10

Anoniem
doneerde 10

Freek Van Der Kruk
doneerde 10

"Beste Wesley, we kennen elkaar niet, maar ik ben wel bevriend met je zus. Heftig verhaal man. Heel veel sterkte komende jaren voor jou en je familie."

Pim
doneerde 10

Karolina Blaszczyk
doneerde 10

"Let’s goooo"

Sanhty
doneerde 10

Anoniem
doneerde 10

"Als er één ding is wat jij me geleerd hebt is het wel dat deze vreselijke ziekte niet enkel iets voor "oudere" mensen is. Het kan ineens verekkes dichtbij komen. Jij hebt je er gelukkig doorheen weten knokken, en ik hoop dat meer mensen gaan en blijven doneren om de mensen die er nu en in de toekomst tegen moeten strijden een betere kans te geven."

Jimmy
doneerde 10

"Je verhaal heel herkenbaar. Ik was gelukkig op tijd. De chemo en bestraling is me gespaard gebleven. Ik werd dezelfde dag nog geopereerd. En idd alles stort in. Veel geluk 🍀 in je verdere leven."

Meraud
doneerde 10

"Nog steeds de meest sterke persoon die ik ken!❤️"

Anoniem
doneerde 10

Michelle Kortenhoeven
doneerde 6

Nadine Cremers
doneerde 5

Kara Mondelaers
doneerde 5

Tessa Van Huijgevoort
doneerde 5

Anoniem
doneerde 5

Ton Van De Wouw
doneerde 5

Anoniem
doneerde 5

Anoniem
doneerde 5

Anoniem
doneerde 5

Anne Voortman
doneerde 5

Anoniem
doneerde 5

"Wat prachtig dat je dit doet en wat ben je een aterk persoon! Ben trots op jezelf !!"

Anoniem
doneerde 5

Femke Dingemans
doneerde 5

"Gave actie wesley! Goed dat je hier geld voor op haalt ❤️"

Anoniem
doneerde 5